Bilety online

Elektryzujący, nonszalancki i pełen nieposkromionej energii legendarny debiut Jean-Luca Godarda.

Film, od którego na dobre zaczęło się współczesne kino. Drobny gangster Michel (Jean-Paul Belmondo) przyjeżdża kradzionym samochodem z Marsylii do Paryża. Tam spotyka się z młodą Amerykanką Patricią (Jean Seberg), która stawia pierwsze kroki jako dziennikarka. Para flirtuje ze sobą i angażuje się w romantyczną grę – czy kryminalne sprawy Michela wpłyną na ich relację?

Zrywając z konwencjami i proponując własną, dynamiczną estetykę, Do utraty tchu utorowało drogę wszystkim późniejszym „nowym falom” oraz połączyło miłość do amerykańskiej kultury z paryską kinofilią i duchem młodości. Trudno przecenić wpływ filmu na kolejne pokolenia twórców: od Nowego Hollywood po zastępy niezależnych reżyserów i reżyserek, dla których brawurowe dzieło Godarda pozostaje niesłabnącym źródłem inspiracji. Kręcone małą ekipą na ulicach Paryża, Do utraty tchu wypromowało też ikoniczny duet: buńczucznego Belmondo oraz nowoczesną, nieprzystępną Seberg. Kiedy myślimy o Francji jako o stolicy kina, przed oczami mamy właśnie kadry z debiutu Godarda. Zafascynowany Do utraty tchu Richard Linklater zrealizował wchodzącą właśnie do polskich kin Nową falę: stylizowaną na przełom lat 50. i 60. opowieść o tym, jak powstawał ten jeden z najsłynniejszych filmów w historii kina.

Ekscytująca zabawa gatunkami, jaką dostajemy w Do utraty tchu, to z jednej strony bunt przeciwko zmurszałemu kinu lat 50., z którym nowofalowcy chcieli się rozprawić, a z drugiej – efekt niezliczonych seansów hollywoodzkich filmów klasy B, jakie pasjami oglądali oni w paryskich kinach. Jest to też buńczuczna deklaracja twórcy, który zdaje się mówić: „Nazywam się Godard i na waszych oczach zmieniam to, co wszyscy kochamy najbardziej: KINO”. Ponad 60 lat po premierze, Do utraty tchu pozostaje klasykiem gwałtownym, ekscytującym i wciąż atrakcyjnym.

Wersja odrestaurowana 4K w dystrybucji Past Perfect czytaj więcej

Kilkanaście lat temu Maciej zabrał swojego syna i dwóch jego kolegów na wakacje, podczas których wspólnie nakręcili horror. Chciał w ten sposób odciągnąć chłopców od komputerów. Nie przypuszczał wtedy, że przerodzi się to w jedną z największych przygód jego życia i że razem stworzą nie tylko unikalną, ale z pewnością jedyną w swoim rodzaju serię horrorów zatytułowaną „Kandydaci Śmierci”. Dziś chłopcy mają prawie 30 lat. Bardzo się zmienili, a każdy z nich szuka własnej drogi. „Kandydaci Śmierci” to zapis ich filmowych przygód na przestrzeni kilkunastu lat. To film o nich samych, o dorastaniu, pytaniach, lękach i marzeniach, a przede wszystkim o potędze wieloletniej przyjaźni. czytaj więcej

Satyryczna alegoria rewolucji i władzy przedstawiona przez wizjonerskiego reżysera Andy’ego Serkisa, z udziałem użyczających głosu Setha Rogena, Gatena Matarazzo, Glenn Close i Woody’ego Harrelsona. „Folwark zwierzęcy” ukazuje, jak idea równości może ulec systematycznemu wypaczeniu.

Gdy świnie umacniają swoją kontrolującą pozycję, prawda zostaje wymazana, sprzeciw zdławiony, a farma pogrąża się w bezwzględnej dyktaturze – spełniając ponurą wizję Orwella ostrzegającego przed zagrożeniami komunizmu. czytaj więcej

Legendarna góra, wielkie marzenia i wyprawa, która wystawi na próbę odwagę trójki bohaterów. Góra mocy to pełna humoru i wzruszeń nowozelandzka produkcja opowiadająca o szukaniu własnej drogi, nadziei oraz sile przyjaźni. Film duetu Rachel House i Taiki Waititiego trafi do kin w całej Polsce 31 lipca 2026 roku.

Taranaki to góra, którą zna w Nowej Zelandii każdy. Według legend ma niezwykłą moc, a dla wielu jest miejscem szczególnym. To właśnie tam postanawia dotrzeć Sam – dziewczynka zmagająca się z chorobą, która wierzy, że wspinaczka na szczyt może odmienić jej los.
W drodze do celu.

Do pomysłu podróży szybko dołączają nowi towarzysze. Mallory marzy o prawdziwych przyjaciołach, a Bronco chce zdobyć górę, którą jego przodkowie od pokoleń darzą szacunkiem. Razem tworzą nieoczywistą drużynę i ruszają na wyprawę pełną przygód, nieporozumień i zaskakujących odkryć.

Po drodze Sam, Bronco i Mallory mierzą się z dziką naturą, własnymi lękami i grupą zaniepokojonych dorosłych, którzy za wszelką cenę próbują sprowadzić ich z powrotem do domu. Szybko okazuje się jednak, że najważniejsze nie jest zdobycie szczytu, lecz to, co wydarzy się po drodze.

Za reżyserię Góry mocy odpowiada Rachel House, a producentem filmu jest Taika Waititi (Jojo Rabbit, Co robimy w ukryciu). Dla nowozelandzkiego duetu to kolejny wspólny projekt – twórcy pracowali już wcześniej na planach takich produkcji jak Dzikie łowy, Boy czy Orzeł kontra rekin. Ich ponowne spotkanie zaowocowało pełną ciepła i energii opowieścią, która łączy pokolenia, trafiając zarówno do młodych, jak i starszych widzów.

Góra mocy wywołuje śmiech i wzruszenie – film opowiada o sile przyjaźni, potrzebie przynależności i o tym, że każdy z nas niesie własny bagaż marzeń, obaw i nadziei. Charakterystyczny humor Taiki Waititiego spotyka się tu ze spektakularnymi krajobrazami Nowej Zelandii i historią, która zostaje z widzami na długo po seansie. czytaj więcej

Pełna przygód i humoru opowieść o rodzinie, przyjaźni i odwadze bycia sobą. I o wyprawie, której nie powstydziłby się sam Indiana Jones!
Gdy wyjątkowy pół kurczak, pół zając odkrywa, że nie jest sam i ma siostrę, a cały gatunek kurozająców potrzebuje ratunku, wyrusza w ryzykowną podróż do legendarnej Świątyni Świstaka. Tylko ukryta tam moc może odmienić ich los. Przed nim niebezpieczna droga, przeciwnicy gotowi na wszystko i decyzja, która będzie wymagała prawdziwej odwagi. Na szczęście nie jest sam: towarzyszą mu wierni przyjaciele — nieco sarkastyczny żółw i przebojowa skunksica.
W polskiej wersji językowej głosu głównym bohaterom użyczyli m.in. Karol Jankiewicz, Martyna Byczkowska, Artur Barciś oraz szalony duet z hitowej serii Pieprzyć Mickiewicza – Krystian Embradora i Igor Pawłowski! czytaj więcej

Dotkliwa susza zaczyna zagrażać całej społeczności mrówek. Pluton złożony z najsilniejszych owadów planuje misję ratunkową, ale nieudolni Arnie i Barney nie zamierzają siedzieć bezczynnie. Postanawiają sami uporać się z problemem. Seria zabawnych przygód, których doświadczają skutkuje tym, że zupełnie przypadkowo ratują całą łąkę i stają się nieoczekiwanymi bohaterami. czytaj więcej

Zanim został Ojcem Narodu, był młodym żołnierzem walczącym o przetrwanie.

Jeden błąd sprawia, że młody Waszyngton trafia w sam środek konfliktu, który odmieni bieg historii. W świecie kruchych sojuszy, narastających napięć i wojny ogarniającej pogranicze, jego honor, lojalność i odwaga zostają wystawione na najcięższą próbę. Stawiając czoła niebezpiecznym przeciwnikom, Waszyngton musi zmierzyć się nie tylko z wrogami, lecz także z własnymi słabościami i pytaniem o to, kim naprawdę chce się stać.

To nieznana dotąd historia młodego Jerzego Waszyngtona – człowieka, który stał się legendą. czytaj więcej

Najnowszy film reżysera hollywoodzkich przebojów „W pogoni za szczęściem”, „Siedem dusz” oraz „Ojcowie i córki” obejrzało we Włoszech już ponad milion widzów.

„O czym sobie nie mówimy” to pasjonująca opowieść o związkach, o tajemnicach, tłumionych emocjach i niebezpiecznych pragnieniach. Film inspirowany jest powieścią „Siracusa” autorstwa Delii Ephron, która ukazała się także w Polsce. Pisarka jest również współscenarzystką filmu.

Carlo i Elisa mieszkają w Rzymie, tworząc z pozoru udany związek. On jest profesorem filozofii na uniwersytecie i pisarzem walczącym z kryzysem twórczym. Ona z kolei to utalentowana, błyskotliwa dziennikarka, której felietony ukazują się w międzynarodowych magazynach lifestylowych. Do ich trwającego od dwóch dekad związku wkrada się coraz więcej rutyny oraz dystansu. Aby odzyskać dawną energię, decydują się na wyjazd do Maroka w towarzystwie wieloletnich przyjaciół: Anny i Paola oraz ich trzynastoletniej córki Vittorii – inteligentnej, dociekliwej i ekscentrycznej nastolatki. Okazuje się, że także oni przeżywają poważny kryzys, który najbardziej odbija się na dziewczynce. Vittoria, która nie może dogadać się z rodzicami, znajduje oparcie w Carlu, nawiązując z nim bliską więź. To dopiero początek nadchodzących problemów. czytaj więcej

Lucius Glantz (wspaniały Willem Dafoe) od kilkudziesięciu lat pełni funkcję konsjerża w wiedeńskim hotelu InterContinental – pierwszym tak luksusowym miejscu, jakie pojawiło się
na mapie Europy. Od rana do nocy dogląda każdego aspektu działania instytucji, dbając o najmniejsze szczegóły.
Pewnego dnia Lucius dowiaduje się, że hotel zostanie sprzedany nowemu właścicielowi, który planuje jego radykalną przebudowę. Lucius podejmuje nierówną walkę o ocalenie hotelu – i miejsca swojej pracy, które od lat jest jego prawdziwym domem.

Doceniony na festiwalu w Wenecji „Ostatni konsjerż” w reżyserii mistrza argentyńskiego kina, Gastóna Solnickiego, to liryczna i wzruszająca opowieść o przemijaniu i konieczności bycia potrzebnym. A także o tym, że zawsze trzeba być gotowym na nowy rozdział w życiu. Solnicki z niezwykłą precyzją lawiruje między powagą i ironią. Jego film przywołuje z jednej strony najlepsze tytułu Jima Jarmuscha, a z drugiej przypomina nieco sarkastyczną
odpowiedź na „Grand Budapest Hotel”. Wspaniałe zdjęcia autorstwa Rui Poçasa podkreślają aktorski talent Willema Dafoe – jednego z najciekawszych aktorów charakterystycznych w
historii kina, który w „Ostatnim konsjerżu” błyszczy jak nigdy wcześniej. czytaj więcej

„Pejzaż w kolorze sepii” to japońsko-polska produkcja na podstawie głośnej powieści Kazuo Ishiguro, laureata Nagrody Nobla, premierowo pokazana w selekcji oficjalnej festiwalu w Cannes. Film w reżyserii Keiego Ishikawy jest pełną napięcia i niedopowiedzeń opowieścią o rodzinnych sekretach, pułapkach pamięci i kruchej więzi między matką a córką.

Niki, dwudziestopięcioletnia pisarka wychowana w Wielkiej Brytanii, odwiedza na angielskiej prowincji swoją matkę Etsuko. Pretekstem jest sprzedaż rodzinnego domu, ale za pozornie zwyczajnym spotkaniem kryje się potrzeba zadania pytań, które przez lata pozostawały niewypowiedziane. Niki wie niewiele o japońskiej przeszłości matki, o powojennym Nagasaki, z którego Etsuko wyjechała do Wielkiej Brytanii, ani o okolicznościach, w jakich wraz z nią opuściła Japonię jej starsza córka Keiko. Wyznania Etsuko pełne są luk, uników i przemilczeń; każde wspomnienie może być zarówno tropem prowadzącym do prawdy, jak i zasłoną chroniącą przed bolesną pamięcią.

Kei Ishikawa przenosi na ekran charakterystyczny dla Ishiguro świat ulotnych wspomnień, emocji ukrytych pod powierzchnią i przeszłości, która nigdy nie daje się opowiedzieć do końca. Atmosferę narastającego napięcia i tajemnicy budują stylowe, hipnotyzujące zdjęcia Piotra Niemyjskiego oraz muzyka Pawła Mykietyna, kompozytora znanego z filmów „IO” i „Essential Killing”. Za produkcję filmu odpowiada Mariusz Włodarski, producent takich tytułów jak „Dziewczyna z igłą”, „Sweat” czy „Brzydka siostra”. czytaj więcej

„Requiem dla snu” to drugi pełnometrażowy film Darrena Aronofsky’ego, na podstawie powieści legendarnego amerykańskiego pisarza, Huberta Selby’ego Jr. Ćwierć wieku temu trafił do Polski dzięki dystrybucji Gutek Film i wrył się w naszą popkulturę tak głęboko, że stał się niezwykle ważnym tekstem kultury, cytowanym przez pisarzy, twórców teatralnych i raperów. Młodzi wtedy aktorzy - Jared Leto, Jennifer Connelly i Marlon Wayans - z dnia na dzień trafili na hollywoodzki szczyt, hipnotyzujący popis Ellen Burstyn przyniósł jej nominację do Oscara, a sam reżyser udowodnił, że jest wizjonerem kina. Teraz, po 25 latach od premiery, film powraca do kin w odrestaurowanej wersji 4K.

„Requiem dla snu” to wstrząsająca opowieść o czwórce bohaterów z Brooklynu, którzy w pogoni za realizacją swoich marzeń odbywają podróż w głąb piekła uzależnień. Dla rozprowadzającego narkotyki Harry'ego (Leto), jego uzależnionej od pigułek na odchudzanie matki (Burstyn), pogrążonej w nałogu dziewczyny (Connelly) i najlepszego przyjaciela (Wayans) ucieczka od rzeczywistości kończy się tragedią. Nie mogąc sobie poradzić z chaosem otaczającego ich współczesnego świata, każde z nich popada w uzależnienie - od narkotyków, słodyczy lub telewizji. „Requiem dla snu” to hipnotyczna opowieść o tęsknocie za miłością, życiu w iluzji i kłamstwie oraz o pułapce nałogu.

Ekranowego dramatu bohaterów dopełnia genialny, świdrujący mózg soundtrack Clinta Mansella w wykonaniu Kronos Quartet. Motyw Lux Aeterna to muzyczny klasyk, po dziś dzień bezlitośnie przerabiany i samplowany. A samo „Requiem dla snu”, oglądane po latach, wciąż funduje widzom szokujący, emocjonalny rollercoaster, po którym trudno dojść do siebie. czytaj więcej