3. LFF FILMATURA.CONRAD | Fitzcarraldo
Dramat | 156 min
Fitzcarraldo to zagorzały meloman, który pragnie zbudować w dżungli operę. Aby to osiągnąć, musi najpierw zbić fortunę na handlu kauczukiem, a jego przebiegły plan polega na przetransportowaniu ogromnego statku rzecznego przez niewielką górę z pomocą miejscowych Indian.
Rozmowa przed filmem (30 minut)
Prowadzenie: Bogdan Rudnicki
Blok „Samotność tropików i idée fix”
W ramach czwartego bloku pochylimy się nad motywem szaleństwa, a tak naprawdę obsesji, który Conrad wziął na warsztat pisząc swoją pierwszą powieść pt. „Szaleństwo Almayera”. To także rzecz o pysze, nieumiejętności wyjścia poza własną perspektywę i arogancji białych ludzi wobec innych kultur.
Książka opowiada o Holendrze, który zaplątał się na Wyspy Archipelagu Malajskiego i dla zysku żeni się z Malajką, której nie kocha, w związku z czym całą swoją miłość przelewa na ich córkę – Ninę. Jednak Almayer, który jest pogardzany przez innych Europejczyków z powodu „ekstrawaganckiego” małżeństwa, szczęście dziecka projektuje wyłącznie na sposób europejski. Tymczasem Nina, zmuszana w szkole dla dzieci Europejczyków do wyrzeczenia się wszystkiego, co związane z korzeniami jej matki, wcale nie marzy o życiu w jednej z europejskich stolic. Z czasem staje się coraz bardziej zamknięta na ślepą miłość ojca, który chce wybudować w środku dżungli piękny europejski dom.
Powieść postanowiła przenieść na ekran niestroniąca od eksperymentu belgijska reżyserka – Chantal Akerman. W swojej adaptacji przesuwa nieco akcent z konfliktu ras, w stronę konfliktu płci. Jej „Szaleństwo Almayera” staje się więc filmem feministycznym, ale trzeba przyznać, że w świetle tekstu Conrada taka interpretacja zdaje się być uzasadniona.
W ramach wydarzeń kontekstowych pokażemy natomiast słynny film Wernera Herzoga pt. „Fitzcarraldo”, który zdaje się mieć wiele wspólnego, nie tylko z „Jądrem ciemności”, co oczywiste, ale właśnie z „Szaleństwem Almayera”. Być może z tej powieści, Herzog, który niezwykle wysoko cenił prozę Conrada, zaczerpnął pomysł, aby marzeniem bohatera filmu, granego przez Klausa Kinskiego, było to, aby w sercu dżungli zabrzmiała opera. Chodzi tu nie tylko o łączącą obu bohaterów obsesję przejawiającą się w przywiązaniu do europejskiej kultury, ale niewykluczone, że mamy tu również bardziej bezpośredni trop. Motyw katarynki, z której w malajskiej puszczy wydobywają się dźwięki opery Verdiego, pojawia się właśnie na kartach powieści „Szaleństwo Almayera”.
czytaj więcej
Rozmowa przed filmem (30 minut)
Prowadzenie: Bogdan Rudnicki
Blok „Samotność tropików i idée fix”
W ramach czwartego bloku pochylimy się nad motywem szaleństwa, a tak naprawdę obsesji, który Conrad wziął na warsztat pisząc swoją pierwszą powieść pt. „Szaleństwo Almayera”. To także rzecz o pysze, nieumiejętności wyjścia poza własną perspektywę i arogancji białych ludzi wobec innych kultur.
Książka opowiada o Holendrze, który zaplątał się na Wyspy Archipelagu Malajskiego i dla zysku żeni się z Malajką, której nie kocha, w związku z czym całą swoją miłość przelewa na ich córkę – Ninę. Jednak Almayer, który jest pogardzany przez innych Europejczyków z powodu „ekstrawaganckiego” małżeństwa, szczęście dziecka projektuje wyłącznie na sposób europejski. Tymczasem Nina, zmuszana w szkole dla dzieci Europejczyków do wyrzeczenia się wszystkiego, co związane z korzeniami jej matki, wcale nie marzy o życiu w jednej z europejskich stolic. Z czasem staje się coraz bardziej zamknięta na ślepą miłość ojca, który chce wybudować w środku dżungli piękny europejski dom.
Powieść postanowiła przenieść na ekran niestroniąca od eksperymentu belgijska reżyserka – Chantal Akerman. W swojej adaptacji przesuwa nieco akcent z konfliktu ras, w stronę konfliktu płci. Jej „Szaleństwo Almayera” staje się więc filmem feministycznym, ale trzeba przyznać, że w świetle tekstu Conrada taka interpretacja zdaje się być uzasadniona.
W ramach wydarzeń kontekstowych pokażemy natomiast słynny film Wernera Herzoga pt. „Fitzcarraldo”, który zdaje się mieć wiele wspólnego, nie tylko z „Jądrem ciemności”, co oczywiste, ale właśnie z „Szaleństwem Almayera”. Być może z tej powieści, Herzog, który niezwykle wysoko cenił prozę Conrada, zaczerpnął pomysł, aby marzeniem bohatera filmu, granego przez Klausa Kinskiego, było to, aby w sercu dżungli zabrzmiała opera. Chodzi tu nie tylko o łączącą obu bohaterów obsesję przejawiającą się w przywiązaniu do europejskiej kultury, ale niewykluczone, że mamy tu również bardziej bezpośredni trop. Motyw katarynki, z której w malajskiej puszczy wydobywają się dźwięki opery Verdiego, pojawia się właśnie na kartach powieści „Szaleństwo Almayera”.
3. LFF FILMATURA.CONRAD | Fitzcarraldo
Dramat | 156 min
Fitzcarraldo to zagorzały meloman, który pragnie zbudować w dżungli operę. Aby to osiągnąć, musi najpierw zbić fortunę na handlu kauczukiem, a jego przebiegły plan polega na przetransportowaniu ogromnego statku rzecznego przez niewielką górę z pomocą miejscowych Indian.
Rozmowa przed filmem (30 minut)
Prowadzenie: Bogdan Rudnicki
Blok „Samotność tropików i idée fix”
W ramach czwartego bloku pochylimy się nad motywem szaleństwa, a tak naprawdę obsesji, który Conrad wziął na warsztat pisząc swoją pierwszą powieść pt. „Szaleństwo Almayera”. To także rzecz o pysze, nieumiejętności wyjścia poza własną perspektywę i arogancji białych ludzi wobec innych kultur.
Książka opowiada o Holendrze, który zaplątał się na Wyspy Archipelagu Malajskiego i dla zysku żeni się z Malajką, której nie kocha, w związku z czym całą swoją miłość przelewa na ich córkę – Ninę. Jednak Almayer, który jest pogardzany przez innych Europejczyków z powodu „ekstrawaganckiego” małżeństwa, szczęście dziecka projektuje wyłącznie na sposób europejski. Tymczasem Nina, zmuszana w szkole dla dzieci Europejczyków do wyrzeczenia się wszystkiego, co związane z korzeniami jej matki, wcale nie marzy o życiu w jednej z europejskich stolic. Z czasem staje się coraz bardziej zamknięta na ślepą miłość ojca, który chce wybudować w środku dżungli piękny europejski dom.
Powieść postanowiła przenieść na ekran niestroniąca od eksperymentu belgijska reżyserka – Chantal Akerman. W swojej adaptacji przesuwa nieco akcent z konfliktu ras, w stronę konfliktu płci. Jej „Szaleństwo Almayera” staje się więc filmem feministycznym, ale trzeba przyznać, że w świetle tekstu Conrada taka interpretacja zdaje się być uzasadniona.
W ramach wydarzeń kontekstowych pokażemy natomiast słynny film Wernera Herzoga pt. „Fitzcarraldo”, który zdaje się mieć wiele wspólnego, nie tylko z „Jądrem ciemności”, co oczywiste, ale właśnie z „Szaleństwem Almayera”. Być może z tej powieści, Herzog, który niezwykle wysoko cenił prozę Conrada, zaczerpnął pomysł, aby marzeniem bohatera filmu, granego przez Klausa Kinskiego, było to, aby w sercu dżungli zabrzmiała opera. Chodzi tu nie tylko o łączącą obu bohaterów obsesję przejawiającą się w przywiązaniu do europejskiej kultury, ale niewykluczone, że mamy tu również bardziej bezpośredni trop. Motyw katarynki, z której w malajskiej puszczy wydobywają się dźwięki opery Verdiego, pojawia się właśnie na kartach powieści „Szaleństwo Almayera”.
czytaj więcej
Rozmowa przed filmem (30 minut)
Prowadzenie: Bogdan Rudnicki
Blok „Samotność tropików i idée fix”
W ramach czwartego bloku pochylimy się nad motywem szaleństwa, a tak naprawdę obsesji, który Conrad wziął na warsztat pisząc swoją pierwszą powieść pt. „Szaleństwo Almayera”. To także rzecz o pysze, nieumiejętności wyjścia poza własną perspektywę i arogancji białych ludzi wobec innych kultur.
Książka opowiada o Holendrze, który zaplątał się na Wyspy Archipelagu Malajskiego i dla zysku żeni się z Malajką, której nie kocha, w związku z czym całą swoją miłość przelewa na ich córkę – Ninę. Jednak Almayer, który jest pogardzany przez innych Europejczyków z powodu „ekstrawaganckiego” małżeństwa, szczęście dziecka projektuje wyłącznie na sposób europejski. Tymczasem Nina, zmuszana w szkole dla dzieci Europejczyków do wyrzeczenia się wszystkiego, co związane z korzeniami jej matki, wcale nie marzy o życiu w jednej z europejskich stolic. Z czasem staje się coraz bardziej zamknięta na ślepą miłość ojca, który chce wybudować w środku dżungli piękny europejski dom.
Powieść postanowiła przenieść na ekran niestroniąca od eksperymentu belgijska reżyserka – Chantal Akerman. W swojej adaptacji przesuwa nieco akcent z konfliktu ras, w stronę konfliktu płci. Jej „Szaleństwo Almayera” staje się więc filmem feministycznym, ale trzeba przyznać, że w świetle tekstu Conrada taka interpretacja zdaje się być uzasadniona.
W ramach wydarzeń kontekstowych pokażemy natomiast słynny film Wernera Herzoga pt. „Fitzcarraldo”, który zdaje się mieć wiele wspólnego, nie tylko z „Jądrem ciemności”, co oczywiste, ale właśnie z „Szaleństwem Almayera”. Być może z tej powieści, Herzog, który niezwykle wysoko cenił prozę Conrada, zaczerpnął pomysł, aby marzeniem bohatera filmu, granego przez Klausa Kinskiego, było to, aby w sercu dżungli zabrzmiała opera. Chodzi tu nie tylko o łączącą obu bohaterów obsesję przejawiającą się w przywiązaniu do europejskiej kultury, ale niewykluczone, że mamy tu również bardziej bezpośredni trop. Motyw katarynki, z której w malajskiej puszczy wydobywają się dźwięki opery Verdiego, pojawia się właśnie na kartach powieści „Szaleństwo Almayera”.
